Stichting Dohantu

Dohantu en Gambia

Mamadi: de verkiezingen

Asala malaykum, Metsje
Hallo iedereen. In dit blog wil ik stil staan bij de verkiezingen die gehouden gaan worden op 1 december 2016. Verkiezingen, want Gambia is een vredevol, liefhebbend en sociaal land.

De IEC (Onafhankelijke Verkiezingscommissie) heeft drie kandidaten geselecteerd die gaan strijden voor het presidentschap. Deze kandidaten zijn: Yahya Jammeh, de huidige president. Hij is lid van het APRC (Alliantie voor Patriottistische Heroriëntatie en Constructies). De oppositie wordt aangestuurddoor Adama Barrow, leider van de UDP (Verenigde Democratische Partij) en Mama Kandeh die voor de GDC (Gambiaans Democratisch Congres) uitkomt.

De campagne is deze week begonnen, alle kandidaten reizen het land door om de lokale bevolking te informeren over de veranderingen die zij willen aanbrengen, zodra ze de verkiezingen hebben gewonnen. Ik ben ook het land door gereisd en er zijn mij een aantal dingen opgevallen. Vroeger was het zo dat er gevochten werd rondom de verkiezingen, maar dat is dit jaar anders. Mensen lijken meer politiek bewust te worden. Aan de andere kant zijn er ook nog veel mensen politiek onbewust, ze gebruiken opruiende taal. Dit is wat mij betreft een slechte zaak, als je wil dat er verandering komt, moet je beginnen bij jezelf. Je moet respect hebben voor elkaar, dus ook voor andere meningen. Je moet niet ruzie gaan maken en vechten. Iedereen is vrij te stemmen op wie hij of zij wil en dat moeten wij respecteren, want iedereen is anders.

De kandidaten gedragen zich wel keurig en vredig. Ik denk dat dit belangrijk is om de vrede in ons land te bewaren. Als patriottistische burgers van Gambia moeten wij ervoor zorgen dat er vrede blijft, door politiek bewust te zijn. De veranderingen waar de kandidaten het over hebben, moeten bij onszelf beginnen. Wij moeten nee zeggen tegen corruptie, van onze baan houden of een andere zoeken, en dingen doen omdat wij dat willen en niet omdat anderen het zeggen. De veranderingen zouden vanuit onze eigen intrinsieke motivatie moeten komen, om het land beter te maken voor elkaar en niet gaan voor eigen gewin.

De leidende partij is het APRC. Deze partij regeert al 22 jaar en heeft voor ontwikkeling van Gambia in veel gebieden gezorgd, zoals bijvoorbeeld Educatie, Gezondheidszorg, Agricultuur en Telecommunicatie. Dit geeft de partij alleen niet het recht te heersen als een Absoluut vorst. Wij moeten ons er bewust van zijn dat Gambia ons land is en dat we moeten stemmen op de persoon die het beste bij ons past.

Het is mijn mening en daarmee ook de conclusie van dit blog, dat we in Gambia een hoop moeten veranderen, zodat we vooruit kunnen als land. Een voorbeeld van een verandering zijn de lonen, goed contact met de rest van de wereld en ervoor zorgen dat er meer fabrieken in Gambia gebouwd worden. Dit laatste is handig voor de werkgelegenheid van de jongeren. Deze dingen zullen ervoor zorgen dat Gambia een beter land wordt voor iedereen.

Mijn volgende blog zal gaan over het gebrek aan eten op scholen, dat ervoor zorgt dat veel arme leerlingen niet goed presteren op school. Tenminste, dit is mijn mening.

Dank jullie allemaal!
Mamadi Willem

Mamadi: het regenseizoen

Metsje

Hallo iedereen, ik ben Mamadi Jaiteh. Ik ben een docent en een gids in Gambia. Ik ben betrokken bij de uitwisseling van Nederlandse studenten sinds 2009. Ik zal af en toe een blog schrijven over kwesties in Gambia. Deze gaat over het regenseizoen.

Het regenseizoen van Gambia start in juli en stopt in september of oktober, dat hangt van de wil van de natuur af. Het regenseizoen valt gelijktijdig met de zomervakantie, waardoor veel leerlingen, docenten en anderen tijd hebben terug naar huis te gaan om het land te bewerken en groenten te verbouwen voor de familie. Deze familie kan de producten dan weer verkopen of zelf op eten. Er is namelijk een gezegde in Gambia dat als volgt gaat: “Eat what you grow and grow what you eat (eet wat je groeit en laat groeien wat je eet). Sommige studenten kiezen er echter ook voor om summer courses te volgen, om hen klaar te stomen voor het komende collegejaar.

Gedurende het regenseizoen hebben we weinig Nederlanders, zeker geen uitwisselingsstudenten, maar de toeristen die komen, komen met weinig. In regenseizoen naar Gambia reizen is buiten het seizoen reizen.

Een ander probleem in het regenseizoen (naast dat het laagseizoen is), is dat er door de regenval veel water is, de plek voor muggen om zich voor te planten. Hierdoor krijgen meer mensen malaria, zeker als je niet onder een klamboe slaapt. Ook is er in deze periode veel wind, naast de hevige regenval. Dit heeft nadelige gevolgen voor de daken van huizen, maar ook bomen waaien wel eens om.

Dit jaar is er echter heel weinig regen gevallen, dit zou nadelig zijn voor alle boeren, want die kunnen nu minder verbouwen, waardoor er minder eten op de markt is en dat zal de prijzen opdrijven.

Aan de andere kant is het regenseizoen ook leuk, veel mensen zijn vrij, waardoor je tijd hebt naar het strand te gaan, uit te gaan of met vrienden af te spreken.
Liefs en groetjes uit Gambia

Metsje: Gambia in Nederland

Mijmerend op een rieten mat in Mbarrow, gestrand met de Pajero van het Gambia College, net buiten een klein dorp, ongeveer 30 minuten van de verharde weg. De plaatselijke bevolking heeft ons tijdelijk opgevangen en opgehaald met paard en wagen en nu lig ik daar onder de boom in een Fula compound. We krijgen water te drinken uit de put, redelijk koel gehouden in een aardewerken pot. Er wordt gekookt, rijst met stukjes gedroogde vis, (Bahal), gastvrijheid ten top. Samen met mijn collega’s van het College proberen we zo goed mogelijk de tijd te verdrijven en hopen we op snelle hulp zodat we verder kunnen met onze stage beoordelingen van de studenten, 128 stuks. Een lokaal toilet is er niet want dat is, zo dicht bij een huis, onhygiënisch vinden ze. Zij doen hun behoeften bij de bosrand. Zeker 500 meter op afstand van hun huis. Je neerleggen bij de situatie omdat dit nu de realiteit is, geduld oefenen en ook de situatie aangrijpen om uitvoerig attaya (thee) te drinken omdat we toch nergens heen kunnen. Natuurlijk weet ik dat dit mijn laatste track is en we moeten lachen om de hopeloosheid van de situatie maar zoals ze zeggen, wel weer een Gambian experience rijker!

MetsjeDe tijd is omgevlogen, vertrokken in januari 2011 en nu juni 2015, zit het project In Gambia erop. Werken en wonen in een ander land, nieuwe mooie indrukken en ook lastige en moeilijke momenten. Hoe om te gaan mijzelf als blanke in een samenleving die nog sterk de sporen draagt van kolonisatie en waar je als blanke per definitie een kans bent op een beter leven. En wie geeft ze ongelijk! Maar ook het samen werken en leren met collega’s waarin dat verschil lijkt weg te vallen, humor, lachen met elkaar en ook leren van de aanpak en de organisatie van hun lessen en de omgang met studenten Waarbij mijn directheid soms gebruikt wordt om voortgang binnen het college te bewerkstelligen. Want ik hoef toch minder de beleefdheidsvormen in acht te nemen en rekening te houden met de hiërarchie als toubab. Maar ik kan mij af en toe toch ook heerlijk kan verschuilen achter dezelfde hiërarchie.

Er is meer inzicht gekomen in de toch wel zeer onevenwichtige verdeling van de rijkdom in de wereld en dus ook hier in Gambia. De inspanning die de leerkrachten hier moeten leveren om de leerlingen les te geven, ze te motiveren om naar school te gaan maar ook de realiteit van de salarissen die het eigenlijk onmogelijk maakt om in het levensonderhoud te voorzien, maakt dat veel kiezen voor ander werk. Dan is er ook de wens van veel jonge mensen hier, om ook te mogen proeven van kennis en mogelijkheden, van het leven in een ander land. Dit hoeft niet voor altijd maar voor een paar jaar om zo ook te weten wat er in de wereld te koop is en hoe het daar nu werkelijk is. Deze wens lijkt verdacht veel op mijn eigen wens, die wel in vervulling is kunnen gaan. Wellicht dat dit voor een enkeling gaat lukken. Daarom zijn we met Windesheim en Stichting tot Steun Christelijk Onderwijs bezig om deze droom voor vijf Gambiaanse studenten mogelijk te maken. Dit is een mooi wederkerig project, het Gambia College heeft immers de afgelopen 4 jaar al 70 studenten laten delen in hun gastvrijheid.

MetsjeWe willen kennis en ervaringen delen. Hoe wonen christenen en moslims samen in het kleine Gambia. Hoe accepteren zij elkaar. Hoe gaan zij om met de grote afhankelijkheid die er bestaan ten opzichte van elkaar? Zijn zij een voorbeeld voor onze participatie maatschappij? Hoe komt het dat het lijkt alsof zij minder moeite hebben met het vragen om hulp dan wij In Nederland? Misschien dat de twee gastdocenten die vanuit Gambia komen hier hun licht op kunnen laten schijnen.

Wat ik in ieder geval wil gaan doen met mijn ervaring is dat ik mij wil inzetten om mijn opgedane kennis over de mensen en Gambia en het nog altijd bestaande “superioriteit denken” in mijn werk bespreekbaar te maken en te kijken welke impact dit heeft in onze samenleving en in het onderwijs. Mijn laatste maand hier is in ieder geval ingegaan, de laatste examens, het laatste nakijk werk, genieten van de sfeer tijdens de ramadan en van het Koritei feest straks na afloop. De lieve vrienden die ik hier ontmoet heb zal ik missen maar ik heb Gambia in mijn hart gesloten dus ik zal ze Insjaallah zeker weerzien.

Om jullie nog even op de hoogte te brengen van de afloop van het auto avontuur: 9 uur later, het is nacht, worden we opgehaald door een collega en met een touw (dat nog twee keer breekt) getrokken naar een Farafenni, een plaats 2 uur verderop. Niet de kwaliteit van de ANWB, maar wel doeltreffend. De volgende dag de hele dag wachten bij de garage die uiteindelijk de auto niet kon maken en toen met lokaal vervoer naar huis. Geradbraakt maar weer snel kakelvers na een verkwikkende douche.

Social Media

Like deze pagina en bezoek ons op Facebook!



© 2017 Stichting Dohantu algemene voorwaarden links